søndagstur frå fjell til fjord

Englafjell, mellom Uskedalen og Husnes, lokkar med kvite fjellsider på denne årstida. I dag gjekk turen dit kun gjennom kameralinsa.

Nede ved fjorden heng vinterepla framleis på trea, drøymer kanskje om ein annan lagnad enn å rotna på tre? Erik Bye seier det slik i diktet «Vintereplet»:

Så våkner du vel av din blund

og løfter meg opp mot din munn.

Fortær meg du! Å, salig stund!

-Slik vil jeg ende!

kunsten å vera tolmodig

Ein vestlending er vane med vatn, mykje vatn. Gjennom ein vinter i vest vert du bydd vatn i mange former: vassrett, loddrett, regn,  is, snø, vadlasletta, helst alle former på kort tid, dvs nokre timar. På denne tida av året er det at eg tek til å bli litt utolmodig og lei vatn. Eg veit at eg må tola mykje vatn enno før «rogn i blomar står», men eg kan no alltid drøyma og lengta  framover mot vår; gle meg til alt som skal bløma, t.d. Are sitt «rhododenron-arboret» som dagens bilete er frå.

blomar til ein mann

Litt rufsete, ujålete, velvillige og til å stola på er desse valmuene som legg under seg stadig større del av hagen vår, både innanfor og utanfor gjerdet. Dei same orda kan eg bruka om han som eg nett i dag har vore gift med i 35 år. Til lukka med dagen, du og eg  ❤

stakkars skjor

Bestemor og Kari (4 år) sit i stova og ser ut på alle småfuglane som held fest på fuglebrettet. Bestemor er ivrig fugleven. Brått skvett alle småfuglane unna, ei diger skjor blandar seg inn i gjestebodet, ubeden! «Å, der kom den stygga skjoro,» seier bestemor, går bestemt ut på altanen og jagar henne vekk slik at småfuglane kan få plassen sin att. Då ho vel er kommen inn i stova, ser Kari på henne, og seier: «Når EG blir stor, skal ALLE fuglane få mat.» Sidan har ingen hos oss jaga skjora bort frå fuglamaten.