ballongar, bling og belte

Eg er glad i 17.mai, anten det regnar og bles eller om ein sjeldan gong sola skulle skina. Berre EIN 17.mai-dag har vore ugrei. Eg var 4-5 år, kledd i fin matroskjole og med diger sløyfe i håret – diverre fann eg ikkje att matroskjolebildet – så den kvite kjolekledde får duga. Familien vart frakta til bygdars bak på traktortilhengaren til han far, ikkje mange hadde bil på 50-60-talet. Heile vegen, humpande og skumpande, heldt eg flagget mitt med den grøne ballongen høgt, 17.mailukkeleg og forventningsfull – både ballong og is på same dag!

Folketoget starta ut frå Nyesvingen, eg heldt stadig flagget høgt og fritt. Men der var det ein gutatrave som såg sitt snitt til å halda ap med ein liten jentunge, og med eit poff var 17.mailukka mi over. Flagget blei slept langs vegen vidare mot Gamlesvingen, opp Helvikebrekko og fram til skulen. Eg kan ikkje hugsa om isen smakte godt den dagen.

Ballongar betyr ikkje så mykje for meg lenger, bling derimot… i alle fall på 17.mai. Det kan nesten ikkje bli nok bling, eg samlar på fin bunadsbling. Nydelegaste bunadskniven høyrer til blant blingen, og han er handlaga i Sagvåg.

Bunadsbeltet knyter det seg alltid stor spenning til. Vil det gå rundt livet i år også? Berre eitt år var det for stort, det var då eg hadde influensa tett inntil 17.mai. Overmotig som eg var, sydde eg beltet inn, berre for å måtta ta det ut att – med mykje plunder – neste syttandes. Men no har eg funne ein lur metode. Eg finn fram bunadsbeltet i mars månad og prøver om det rekk rundt der det skal, og at eg kan pusta fritt. Viss eg må halda pusten for å få beltespenna saman, blir det slutt på kaffigodt frå mars til 17.mai!

P1020139

Då ønskjer eg deg ei strålande 17.maifeiring, og viss du har bunad på, håpar eg du slepp halda pusten. (Her gjekk det så vidt i år òg!)

vårsprett

Etter ein heller kjøleg aprilmånad, eksploderer mai i fargar, varme og fuglasong. Og vestlendingen i oss får med ein gong trua på at tidenes sommar ligg framfor oss.

Varm vårsøndag på ski er heller ikkje noko dårleg val. Me sjekka forholda mot Vetrhus (Blådalen) i dag. Vegen inn til Vetrhus var ikkje brøytt, men opp Storbjørnsli var det folk på ski.

Bonden nyttar finavêret og gjer bakkane vårklare.

IMG_2278

forelska

Eg er nyforelska…i ei øy…Varaldsøy i Kvinnherdsfjorden. Øya har eg segla bort under eller forbi med ferja mange gonger, men no har eg vore i land, lenger enn til den vidgjetne aldersheimen, ein skikkeleg rundtur. Og for ein interessant historie øya har, og for ein natur med unik flora.

IMG_2228

Over heile øya veks gamle påskeliljer «vilt», som ei eng med løvetann.

IMG_2233

I idylliske Øyerhamn ligg gamle bygg og settefiskanlegg skulder ved skulder.

Frå siste halvdel av 1800-talet var svovelkisgruver  storindustri på øya.

På Volaheiane, der berre trollet sit att i dag, slo engelske Barrat seg ned i 1866, som direktør for Varaldsø Mining Company. Gruvesamfunnet talde opp mot 80 personar med stort og smått. Her var skule, bedehus, songkor og sjukestell. Bedehusmurane står trygt enno.

Slagghaugane og koparavsetningar (?) i småtjødnane er på det næraste smykke i utmarka no.IMG_2261.JPG

Litt lysare gul enn påskeliljene, kusommaren, her i selskap med bergfletta. Og enno har eg ikkje vore i Djuvslandslia med all si spennande blomeprakt. Nyforelska kjem eg nok snart att!

trivs bäst i öppna landskap

Påskatur til havs, til Brandasund, eit eventyr av øyar, sund og vikar. I lune skråningar blømer det gult i gult. Frå Brandasundssåta kan du sjå innover kvinnhersfjella, dersom du i det heile blir ferdig med havet.

Her kan du høyra öppna landskap

hagefuglar = hagegleder

Rett utanfor kjøkenglaset har me eit yrande fuglaliv vinteren gjennom. Med god tilgang på solsikkefrø og heimalaga fuglablanding har me mange gjester ’til bords» dagleg.

Blåmeis, kjøttmeis, spettmeis, grønfink, grønsisik er dei flittigaste

Ei einsleg lauvmeis og ei raudstrupe dukkar opp i blant

Sjeldnare kjem det storfint besøk, som stillits og han krev førsterett til maten

Den elles så glupske grønfinken ventar på trygg avstand, og trasta må nøya seg med smulane på bakken

Raunebær og diverse attgløymde hagabær lokka til seg store flokkar sidensvans tidlegare i haust

Og så går det mot vår igjen….

det lyser (veldig) i stille grender

Før i tida var det kun dei einslege utelampane på husnovene som lyste opp førjulsnettene. Du måtte helst vita kor du skulle setja føtene om du kom heim natterstid. Uteljoset vart til og med sløkt om natta i mange heimar –  for å spara straum. No treng me visst ikkje spara straum lenger.

Altanar og ufsarenner passar ypparleg å pynta med ljoslenkjer:

Pyntar du huset ditt som dette, kjem du aldri til å ta feil hus, jamvel ikkje på den mørkaste, månelause vinternatta:

Me skal ha det julafint på arbeid òg:

Utan flagrande flagg er flaggstengene heller stusselege vintersdagen, men sjå om ikkje enkelte veit råd:

Eit lysthus blir endå lystigare med, ja………

Vestlandskulingen kan lett koma til å  ruska hardt i julapynten, men enn så lengje står julatreet berre litt på skeive. På lunare stader helsar nissane GOD FØREJULSTID!