forelska

Eg er nyforelska…i ei øy…Varaldsøy i Kvinnherdsfjorden. Øya har eg segla bort under eller forbi med ferja mange gonger, men no har eg vore i land, lenger enn til den vidgjetne aldersheimen, ein skikkeleg rundtur. Og for ein interessant historie øya har, og for ein natur med unik flora.

IMG_2228

Over heile øya veks gamle påskeliljer «vilt», som ei eng med løvetann.

IMG_2233

I idylliske Øyerhamn ligg gamle bygg og settefiskanlegg skulder ved skulder.

Frå siste halvdel av 1800-talet var svovelkisgruver  storindustri på øya.

På Volaheiane, der berre trollet sit att i dag, slo engelske Barrat seg ned i 1866, som direktør for Varaldsø Mining Company. Gruvesamfunnet talde opp mot 80 personar med stort og smått. Her var skule, bedehus, songkor og sjukestell. Bedehusmurane står trygt enno.

Slagghaugane og koparavsetningar (?) i småtjødnane er på det næraste smykke i utmarka no.IMG_2261.JPG

Litt lysare gul enn påskeliljene, kusommaren, her i selskap med bergfletta. Og enno har eg ikkje vore i Djuvslandslia med all si spennande blomeprakt. Nyforelska kjem eg nok snart att!

trivs bäst i öppna landskap

Påskatur til havs, til Brandasund, eit eventyr av øyar, sund og vikar. I lune skråningar blømer det gult i gult. Frå Brandasundssåta kan du sjå innover kvinnhersfjella, dersom du i det heile blir ferdig med havet.

Her kan du høyra öppna landskap

hagefuglar = hagegleder

Rett utanfor kjøkenglaset har me eit yrande fuglaliv vinteren gjennom. Med god tilgang på solsikkefrø og heimalaga fuglablanding har me mange gjester ’til bords» dagleg.

Blåmeis, kjøttmeis, spettmeis, grønfink, grønsisik er dei flittigaste

Ei einsleg lauvmeis og ei raudstrupe dukkar opp i blant

Sjeldnare kjem det storfint besøk, som stillits og han krev førsterett til maten

Den elles så glupske grønfinken ventar på trygg avstand, og trasta må nøya seg med smulane på bakken

Raunebær og diverse attgløymde hagabær lokka til seg store flokkar sidensvans tidlegare i haust

Og så går det mot vår igjen….

det lyser (veldig) i stille grender

Før i tida var det kun dei einslege utelampane på husnovene som lyste opp førjulsnettene. Du måtte helst vita kor du skulle setja føtene om du kom heim natterstid. Uteljoset vart til og med sløkt om natta i mange heimar –  for å spara straum. No treng me visst ikkje spara straum lenger.

Altanar og ufsarenner passar ypparleg å pynta med ljoslenkjer:

Pyntar du huset ditt som dette, kjem du aldri til å ta feil hus, jamvel ikkje på den mørkaste, månelause vinternatta:

Me skal ha det julafint på arbeid òg:

Utan flagrande flagg er flaggstengene heller stusselege vintersdagen, men sjå om ikkje enkelte veit råd:

Eit lysthus blir endå lystigare med, ja………

Vestlandskulingen kan lett koma til å  ruska hardt i julapynten, men enn så lengje står julatreet berre litt på skeive. På lunare stader helsar nissane GOD FØREJULSTID!

 

vakre Nordrepollen

Mitt fyrste møte med grenda inst i Maurangerfjorden var eksotisk og i svart-kvitt, ein skuletur i 1968. Turen gjekk med båt, bygda var veglaus og til dels fråflytta. Eksotisk fordi her fanst ei hengjebru, det hadde eg aldri sett før! Øyreselva renn som før, men hengjebrua har blitt erstatta av meir solide bruer. I 1972 fekk bygda vegsamband med resten av Kvinnherad, og etter at Jondalstunellen kom, nærast blitt eit knutepunkt i indre luten.

I dei bratte bakkane, småteigane, mellom store steinar og urer blir det framleis dyrka gras til ku og sau. Bygdefolket ser ut til å vera flinke både med landskapspleie og til å ta vare på gamle bygningar, likar du skikkelege vestlandske helletak, så ta turen til Nordrepollen!

 

Fynderdalen

Desse uvanleg vakre haustdagane ropar deg ut på tur. Er du i nærleiken av Mauranger, ta turen til Fynderdalen. Du går inn langs Bondhusvatnet, og kan enno gle deg over blåisen i Bondhusbrea. Ta til høgre opp brattaste lia etter å ha passert Pyttelva. Eit eventyrland ventar på deg.